DE HANGENDE TOREN VAN LANAKEN

Hoe bouw je een toren in het bos zonder diezelfde omgeving schade toe te brengen? Een programma toevoegen aan een natuurgebied is immers altijd een delicate evenwichtsoefening tussen beschermen en toegankelijk maken. Daarom kiezen we resoluut voor een oplossing met een minimale impact op de bodem. Het tensegriteit principe (Buckminster-Fuller, Kenneth Snelson) is hiervoor de ideale kandidaat. Dit structurele principe geeft een extra lichte indruk omdat de staven elkaar niet raken. De drukstaven zijn enkel met trekkabels verbonden en lijken daardoor bijna te zweven tussen de bomen. Van veraf zichtbaar wordt de toren ervaren als een verticale onderdeel van de wandeldreef.

Komende uit het centrum van Lanaken werkt hij als een oriëntatiepunt en landschaps-
accent, die vier ervaringslagen doorloopt gaande van erg zichtbaar in de top tot volledig afwezig onderaan. Ook de houten bekleding van de toren volgt deze logica en lost op naar mate ze afdaalt tussen de takken. Op de begane grond zijn stammen en drukpalen volledig gelijkwaardig waardoor de eigenlijke toren nauwelijks zijn afdruk achterlaat op het bos. Tenslotte werd er bijzondere aandacht besteedt aan het gebruiksgemak en veiligheid door voldoende rustpunten en handrails te voorzien en een onderhoudsvrije houten bekleding.

Lecture/expo

- WEDSTRIJDTENTOONSTELLING, juli 2006, Lanaken, BE